Nieuws

29-11-08 12:08

Het kan ook té

Ik kom uit een katholiek nest. In onze kring speelt traditie een belangrijke rol.

En als die traditie er  nog niet is, dan zijn we nooit te beroerd om er een begin mee te maken. Zoals Paus Johannes Paulus II in elk land dat hij tijdens zijn leven bezocht – en dat waren er nogal wat – eerst eerbiedig de aarde kuste. Dat was altijd een ontroerend moment.

Ik lijk zo langzamerhand ook in die traditie te staan: in de landen die ik bezoek schijn ik eveneens de neiging te hebben om het directe contact met de aarde te zoeken, zij het dan met een ander lichaamsdeel dan Zijne Heiligheid.  Dat is inmiddels al gebeurd in Frankrijk en nu in Portugal in twee opeenvolgende jaren. Dat begint wel iets teveel van het goede te worden. Daar moet beslist een eind aan komen, zoals ook verschillende familieleden met toenemende nadruk aan me proberen duidelijk te maken. Op zich ben ik het daarmee eens: je moet niet roomser willen zijn dan de paus.

Stoppen dus met dat fietsen. Want wat moet een oudere man (ja, ik weet het) op een rijwiel met een krom stuur? Wat wil je nog bewijzen op jouw leeftijd? Laat die halsbrekende toeren op fietsen met van die eng dunne bandjes toch over aan jonge, lenige, lichtgewicht mannetjes en zoek een hobby die beter bij je leeftijd past. Ga dammen, golfen, naar de zee kijken, of wordt nu eindelijk eens gewoon lid van de Katholieke Bond van Ouderen. Of ga in ieder geval op een andere fiets rijden, een ‘gewone’, met een snelheid die wat minder gevaren oplevert. Er zijn mij zelfs al een driewieler en een set zijwieltjes aangeboden. Adviezen in deze richting heb ik in de loop der tijd met enige regelmaat mogen ontvangen. Welgemeende adviezen, terechte waarschuwingen, behartenswaardige woorden, en toch moet ik hen opnieuw teleurstellen: als mijn lijf het mij niet onmogelijk maakt, ben ik vast van plan om toch weer op zo’n smal zadeltje te gaan zitten.

Wat kan van een dergelijke roekeloze beslissing in ’s hemelsnaam de achtergrond zijn? Wat is er zo leuk aan dat fietsen in een groep mensen met een vergelijkbare afwijking? Ik weet het zelf eigenlijk ook niet precies, maar ik ben er wel zeker van dat het zo is. Laat ik het met een paar voorbeeldjes proberen  duidelijk te maken. Als ik van een fietstochtje terugkeer voel ik me altijd een stuk lekkerder dan toen ik was vertrokken. Als ik dat fietsen niet had gehad, dan had ik ook een heleboel prachtige fietservaringen moeten missen: tochten naar Santiago, Praag, Vilamoura, maar ook allerlei fantastische ritten in ons eigen kikkerlandje. En tenslotte, raar maar waar, aan de meerdaagse ritten waarin ik ben gevallen bewaar ik toch goede herinneringen. Het zijn voor mij beslist geen ‘zwarte bladzijden’. Ook deze keer niet. Mede dankzij jullie hartverwarmende reacties heb ik nooit in de put gezeten en altijd vertrouwen gehouden in de goede afloop. Want het begon natuurlijk wel uiterst problematisch: tot tweemaal toe een verkeerde diagnose (géén botbreuk, wel trombose), waardoor er behoorlijk wat tijd verloren ging. Toen duidelijk werd dat het wèl om een breuk ging en bovendien een gescheurde bovenbeenspier, kon de operatie worden gepland en met de revalidatie worden begonnen. Dat was bijna twee weken na de val!

Daarna is het erg hard gegaan. Afgelopen dinsdag ben ik geopereerd, woensdag mocht ik al de eerste stapjes zetten met behulp van krukken, donderdag voor het eerst de trap op en af, vrijdag (laat op de dag) toestemming om terugreis voor te bereiden, zaterdagochtend, samen met Cobie en Nelleke, met het vliegtuig naar huis. Ik was vast van plan om meteen al die dag jullie een berichtje te sturen, maar ik was helemaal uitgeteld toen we halverwege de middag thuis aankwamen. Vandaar dat het een dagje heeft geduurd voordat ik jullie op deze manier kan bedanken.

Ik heb een fotootje bijgevoegd om te laten zien dat ik in Portugal in goede handen was. (Zie onder groepsfoto's) Binnenkort hoop ik dat op de website van de fietsclub een serie foto’s te zien zijn die een beeld geven van de afgelopen drie weken. Hou het even in de gaten: www.tfczilverenkruis.nl.

Nogmaals, iedereen heel hartelijk bedankt voor de reacties: per telefoon, sms, e-mail, kaart of brief. Het was fantastisch!

Zeker, het blijft gevaarlijk, dat fietsen. De meesten van ons dragen daarvan de sporen op hun lijf. Maar zoals een fietsvriend, met de nodige ervaring op het gebied van vallen en opstaan het onlangs uitdrukte: ”De mooiste bloemen groeien aan de rand van de afgrond.” Het is alleen de kunst om niet over dat randje heen te gaan. En dan nog wat: ook badminton schijnt een riskante sport te zijn… Veel sterkte en een spoedig herstel, zwager Arie!

Groetjes Piet