Weergoden teisteren TFC-peloton in Engeland.

Voor de jaarlijkse meerdaagse tocht van de toerfietsclub Zilveren Kruis Achmea stond dit jaar een rondrit door Noord-Engeland op het programma.

Op dinsdag 12 juni meldden zich 21 deelnemers en twee begeleiders, Louis Buijsman en Ruud Schipper aan de start. Vergezeld door een vijftal TFC-leden die hen het eerste gedeelte van de rit uitgeleide deden, werd de groep om negen uur uitgezwaaid door vrienden en bekenden. De eerste etappe voerde via plaatsjes als Spaarndam en Spijkerboor naar Alkmaar, waar de lunch werd gebruikt. Daarna op weg naar Bergen en Egmond, om na 125 km te eindigen in IJmuiden, waar we op de boot stapten naar Newcastle.

Na een kalme overtocht maakten we ons gereed voor de eerste dagrit in Engeland. Meteen van de boot af was het gedaan met het mooie weer. Het regende voortdurend en het blauw van de lucht hebben we pas weer teruggezien na terugkeer in Nederland. Bij de eerste rotonde (links houden!) pikten we de Hadrian’s Cycleway op die ons naar Carlisle moest brengen. Deze route voert langs de beroemde muur van de Romeinse keizer Hadrianus.

De rit van 135 km bleek bepaald geen peulenschil: smalle (soms onverharde) paden, onderbroken door veel hekken, gevolgd door lange klimmen, vergden het uiterste van de renners. ’s Avonds had nog maar een kleine groep de energie voor een bezoek aan de pub tegenover het hotel om daar nog wat na te praten en om van de plaatselijke producten te genieten.

Op dag drie bereikten we de Ierse Zee. Na de lunch in Cockermouth voerde het parcours zuidwaarts, het Meren District in. Donkere luchten duidden al op komend zwaar weer. Het landschap was indrukwekkend, van lieflijke meren in bosrijke omgeving tot kale, gure bergpassen.

De klim naar Honister Pass bij Buttermere, met een stijgingspercentage tot 25%, was eigenlijk niet te doen. Slechts een enkeling bereikte fietsend de top. Na de welverdiende, maar gevaarlijke afdaling, wachtte nieuw onheil. Door een vergissing in de route bij het stadje Keswick raakten we het spoor volledig bijster.

Na vele extra kilometers, de nodige lekke banden, en een vervelende valpartij waarvan drie leden het slachtoffer waren, bereikten we pas om negen uur ’s avonds het hotel in Penrith. We bleken die dag 170 loodzware kilometers te hebben afgelegd. Maar het kon nog erger.

Om te voorkomen dat we te laat bij de boot in Newcastle zouden arriveren, was besloten om de voorlaatste dag de etappe wat in te korten. Na een uurtje fietsen, natuurlijk in wind en regen, begonnen we aan de 10 km-lange klim naar de hoogste pub in Engeland. Het werd een ware lijdensweg. Naarmate we dichter bij de top kwamen, nam de wind toe tot stormkracht. Menigeen dreigde van de fiets te waaien.

Ieder voerde zijn eigen strijd tegen de elementen. Strompelend of met een paar laatste wanhopige pedaalslagen bereikten we de top. Ieder haastte zich de pub in, om zichzelf wat op te warmen en iets te eten en te drinken.

Het was duidelijk: dit was gekkenwerk. Het was beslist onverantwoord om onder deze weersomstandigheden aan de gevaarlijke afdeling te beginnen. In onze eigen volgwagen en een overhaast gehuurd busje werden we van de top geëvacueerd naar het station van Hexham.

In drie groepen bracht de trein ons en onze fietsen naar Newcastle. Daarvandaan was het nog een kilometer of tien naar de ferry. Het werd een race tegen de klok. In de stromende regen, met de wind op kop, bereikten we toch nog net op tijd de boot. Engeland had zich, tenminste wat het weer betreft, beslist niet van haar vriendelijkste kant laten zien.

Aan boord kwamen we weer wat op verhaal. Na een heerlijke maaltijd waren we toch nog weer zodanig hersteld dat de dag met een grote pint Engels bier kon worden afgesloten.

Terug in Nederland was het in gestrekte draf huiswaarts. Geheel in de sfeer van de tocht werden we langs de Ringvaart nog verrast met een paar geweldige plensbuien. Veel werd goedgemaakt door de feestelijke ontvangst bij Café De Wels. Het thuisfront had onze ontberingen nauwlettend gevolgd. Iedereen was het er over eens dat dit een tocht was geworden die iedere deelnemer nog lang zou heugen. Dankzij de goede sfeer in de groep hebben we het er met zijn allen toch goed vanaf gebracht.

Mannen: hats off to everyone!