2006 - Mont Ventoux

2 september t/m vrijdag 9 september 2006
Jan Barnhoorn, Fred Mooijekind, Herman Compier, Helma Compier - van Oosten, Jos Compier.

Zaterdag 2 september
Het was de bedoeling dat we met 4 mannen en 2 vrouwen op vrijdag 1 september zouden vertrekken naar Vaison-la-Romaine in de Zuid-Franse provincie Provence: Herman en Helma Compier, Fred en Jolanda Mooijekind, Jan Barnhoorn en Jos Compier.

Door overmacht echter moesten we het vertrek met 1 dag uitstellen en gingen we niet met 6 man weg maar met 5. Jolanda Mooijekind bleef thuis. Wat was het geval? Op donderdag 31 augustus werd plotseling de vader van Helma en Jolanda in het ziekenhuis opgenomen met een aorta ‘die op klappen stond’ zoals Fred het zo mooi plastisch uitdrukte.

Met deze wetenschap ga je natuurlijk niet weg. De donderdag en vrijdag waren erg spannend voor de familie van Oosten, maar op vrijdagavond kregen we min of meer groen licht toen de arts vertelde dat er voor donderdag 7 september niets gedaan zou worden. Dat deed ons besluiten om op zaterdagochtend 2 september om 06:00 uur ’s morgens te vertrekken.

De reis verliep voorspoedig en 12 uur later kwamen we aan bij het huis dat wij gehuurd hadden. Het huis was schitterend. 4 Slaapkamers, 2 badkamers, volledig ingerichte keuken, mooie tuin met zwembad, prachtig uitzicht over de vallei, links de top van de Mont Ventoux…… perfect dus. Maar ja, alleen het beste is natuurlijk goed genoeg voor de verwende mannetjes en vrouwtjes van Compier, Mooijekind, van Oosten en Barnhoorn! Het huis lag overigens 2 km. buiten Vaison-la-Romaine, 300 meter naast de bekende camping Carpe Diem (Pluk De Dag!).

Na nog wat snel extra bier in huis gehaald te hebben, toverde Helma ons een lekker avondmaal voor. Daarna vertoefden we tot ’s avonds laat in de tuin met bier, wijn en hapjes. De temperatuur was dan ook grandioos.

Zondag 3 september
Na een goede nachtrust en een heerlijk ontbijt, wederom verzorgd door ons Moedertje van de Week Helma, begonnen we aan onze eerste rit.

We kwamen tenslotte om te fietsen, dus fietsen deden we! Het was helaas wel spijtig dat Fred niet mee kon fietsen vanwege een zonnen allergie op zijn gezicht. Maar omdat volgens ene JC (Johan Cruijff? Jesus Christus? Jos Compier?) ieder nadeel zijn voordeel ‘heb’ had Fred nu alle tijd om een mooi digitaal reisverslag te maken met zijn videocamera.

Fred werd dan ook al snel omgedoopt in ‘Fred Verhoeven, topregisseur te Vaison’. Herman, Jan en Jos gingen dus fietsen en Fred reed in de auto mee. Soms leek hij op een lastige horzel zoals hij naast ons reed als wij aan het klimmen waren. Rechterraam open, videocamera in de aanslag en dan vragen hoe het gaat…… Ja wat moet je dan? Wat zou ons grote voorbeeld Lance gezegd hebben in zo’n situatie? Waarschijnlijk iets in de tant van F..k O.f!! Maar wij zijn Lance niet, dus wij glimlachten vriendelijk, hielden onze buik in en vertelden dat het super ging.

Waarna we konden uitblazen wanneer Fred weer wegreed. Maar op andere momenten was hij een echte vriend. Dan stond hij een eind verder aan de kant van de weg om ons aan te moedigen en mooie plaatjes te schieten. Op zo’n moment was hij even niet de regisseur Fred Verhoeven, maar de fotograaf ‘Fred Kiekie (van Kampen)’.

Deze eerste rit was een rustige en vrij vlakke ‘om er effe lekker in te komen’. Het was een rit door het Rhône dal van ongeveer 70 km. met daarin korte rustige klimmetjes tot 300 meter. Wie overigens denkt dat alleen de Mont Ventoux aanwezig is om op te klimmen vergist zich deerlijk! Het hele gebied is ronduit heuvel- tot bergachtig met beklimmingen tot 1000 meter. Alleen steekt de Mont Ventoux daar ver bovenuit met zijn 1912 meter. Hij is dan ook de hele dag aanwezig.

Maar vandaag dus even geen Mont Ventoux. Onze route bracht ons in schilderachtige Franse dorpjes, waar de tijd heeft stil gestaan: Villedieu, Tulette, Bouchet, La Baume de Transit, Visan, St. Maurice-sur-Eygues en tot slot Vaison-la-Romaine. We fietsten onder een staalblauwe hemel, 30 graden, schitterende vergezichten over de heuvels en door de dalen, wijnvelden, lavendelvelden…. Zo moet het paradijs eruit zien en aanvoelen.

Jan ontwaarde zelfs een prachtig kerkhof. De graven waren zodanig neergelegd, dan men over een prachtig dal uitkeek. “Zo wil ik later ook liggen” liet Jan zich ontvallen. Wij konden niets anders dan hem gelijk geven…..

Vaison-la-Romaine is een prachtig stadje daterend uit de Romeinse tijd. Restaurants en terrasjes in overvloed. Dus wat doen rechtgeaarde Noordwijkse fietsers na een tochtje? Juist! Opsteken en Bieren! Na de welverdiende halve liters achterover geslagen te hebben, pakten we onze fietsen en probeerden ons huis terug te vinden. Wat na het drinken van wat bier overigens moeilijker is dan je denkt, vraag dat maar aan Herman…

Helma stond al klaar met hapjes en drankjes; dat had ze weer perfect geregeld. En zo zaten de heren op hun terras, genietend van het mooie weer, de rust, het prachtige uitzicht en de lekkere hapjes. Af en toe een duik nemend in het zwembad, waarna er weer een goudgele rakker werd ingeschonken…. Het geeft je een gevoel van ‘ik wil niets anders meer’. Vooral Herman is dan een ster in het wegdromen en meimeren over wat hij zou doen ‘als hij zou vallen’ (de jackpot dus). Maar ja, helaas zijn de meeste dromen nog steeds bedrog!

’s Avonds hebben we in een restaurant in Vaison een heerlijke entrecote gegeten. Daarna naar huis, nog even snel een afzakkertje en dan lekker slapen. Hoewel…. Jan en Jos konden de slaap niet vatten vanwege nachtelijke diergeluiden! Pas de volgende avond kwam Fred erachter (wie anders) dat we met vleermuizen te maken hadden. Ach ja, je kan niet alles hebben hè?

Maandag 4 september
De rit van vandaag ging over 90 km. naar de Col d’Ey. Hoogte 910m.

De rit bracht ons door de volgende plaatsen: Merindol-les-Oliviers, Propiac, Buis-les-Baronnies, Col d’Ey, St. Jalle, Curnier, Les Pilles, Mirabel-aux-Baronnies, Vaison-la-Romaine. Het was een prachtig mooie rit met schitterende vergezichten.

Het gaf ons weer het bewijs dat je niet alleen voor de Mont Ventoux naar deze streek hoeft te komen. De omgeving rond de Ventoux is eigenlijk veel mooier en ook de fietsritten zijn veel mooier (en plezieriger, want je hoeft niet zo lang aan één stuk te klimmen….).

In Vaison hebben we natuurlijk weer eerst een lekker biertje gedaan voordat we ‘huiswaarts’ keerden. De temperatuur was rond de 34 graden, dus we zochten weer snel het zwembad op. ’s Avonds na het eten nog een wandelingetje gemaakt en daarna even lekker napraten op de bank met een goed glas wijn erbij!

Daarna toch redelijk op tijd naar bed gegaan, want de volgende dag stond een lange rit voor de boeg: langs de noordkant van de Ventoux richting Sault en van daaruit de beklimming naar de top!

Dinsdag 5 september
Vroeg op, want het wordt een zware rit. De Mont Ventoux op, 1912m.

Weliswaar langs de ‘mietjeskant’, over Sault dus, maar dat is slechts een makkelijke klim wanneer je begint in Sault. Wij begonnen vanaf ons huis en hadden er dan ook al 50 km. klimmen en dalen opzitten voordat we bij Sault aankwamen.

We vertrokken extra vroeg, niet zozeer vanwege de afstand (105 km.) of de beklimming van de Ventoux (vanaf Sault is alleen de laatste 6 km. verschrikkelijk zwaar, de rest valt best mee voor geoefende fietsers), maar voornamelijk vanwege het weer.

Het zou nl. nog warmer worden dan de vorige dag met temperaturen tot boven de 35 graden. Het was dan ook zaak om nog voor het heetste tijdstip van de dag op de top te staan. Dus, 7:00 uur op, 7:30 uur ontbijt, 8:30 uur vertrek.

De rit langs de noordkant van de Ventoux richting Sault is een prachtige. Ook hier weer heerlijke klimmetjes tot 700 m., rustige weggetjes, uitgestorven dorpjes, een prachtige omgeving en schitterend uitzicht.

De route: Crestet, Entrechaux, Molans-sur-Ouveze, St. Leger-du-Ventoux, Brantes, Savoillan, Reilhanette, Aurel, Sault, klimmen naar de top van de Mont Ventoux (20 km.!), dalen naar Malaucene en eindigen op een terras in Vaison-la-Romaine. Het spreekwoordelijke ‘moe, maar voldaan’ was natuurlijk van toepassing toen we daarna gezamenlijk een heerlijke sprong in het zwembad namen.

’s Avonds heerlijk zitten eten op het buitenterras van een hotel-restaurant in Malaucene.

Woensdag 6 september
Na 3 dagen fietsen, met de derde dag de Mont Ventoux op, waren de benen toe aan een rustdag. Wij zijn tenslotte geen profs en moeten het doen met natuurlijke middelen (bier en bitterballen…).

Uit ervaring van de laatste paar jaar in de Alpen en de Provence wisten we dat je na 3 dagen niet meer lekker kunt fietsen in een bergachtige omgeving. Dus, vandaag lekker rusten en de omgeving niet per fiets maar per auto bekijken.

De dag begon dan ook met uitslapen, rustig ontbijtje, bakkie op het terras, beetje lounchen, beetje chillen, beetje relaxen, beetje…. Ja, eigenlijk van alles wat! Maar vooral genieten van de rust en het zonnetje! Maar uiteindelijk werden we toch een beetje rusteloos en hebben we de auto gepakt om de markt in Malaucene te gaan bekijken.

Markten in Frankrijk zijn iets anders dan in Nederland. Hier vind je van alles wat; verse groenten en fruit, bloemen, planten, maar ook beeldend kunstenaars en schilders, muzikanten en lavendelstalletjes. Erg leuk dus! Na een lekker bakkie gedaan te hebben op een terras onder ‘schubbeloze bomen’, zoals Jan het noemde, zijn we vanuit Malaucene de Mont Ventoux op gereden tot aan het ski- en langlaufgebied (wat ’s zomers als wandelgebied gebruikt wordt).

Hier even de omgeving rustig bekeken en lekker tot rust gekomen. Daarna weer terug naar huis, met zwembad, bier, kaas, borrelnootjes, enz., enz.

’s Avonds hadden we nogal moeite met het vinden van een restaurant die naar onze zin was. De eerste (in Crestet, 2 km. van ons huis) werd afgekeurd door Jos en Jan (geen goeie entourage….). De tweede (in Malaucene) werd afgekeurd door Fred (“Heb je die fiets zien staan in de keuken? Gatverdamme, het is hier gewoon niet proper genoeg!”).

Het vertrek bij dit 2e restaurant bezorgden Herman en Jan overigens nog enkele hachelijke momenten. Wij zaten nl. al toen Fred plotseling opstond, riep dat het niet proper was, en weg liep. Jos, die goed aanvoelt wie de leider is, stond direct op en volgde Fred naar buiten, evenals Helma. Herman wilde ook snel opstaan, maar bleef in al zijn haast met zijn broek haken achter zijn stoel. Zoiets overkomt niemand, behalve Manus natuurlijk!

Het zweet brak hem uit, want de ober (een boom van een kerel met een nors uiterlijk die op Zinadine Zidane leek, vlak voordat hij zijn hoofd in de maag van Materazzi stak) kwam er juist aan om de bestelling op te nemen!

Uiteindelijk lukte het Herman om zich los te wringen, de schadelijke gevolgen voor zijn broek voor lief nemend, en snel weg te rennen achter de rest aan. Ondertussen zat Jan nog heel rustig, maar steeds verbaasder, op zijn stoel, de menukaart te bestuderen.

Hij had net een lekkere maaltijd uitgezocht, zag toen Fred opspringen, daarna Jos en Helma, vervolgens Herman met zijn broek en stoel stoeien en al die tijd bleef hij stoïcijns rond zich heen kijken. Toen hem duidelijk werd dat we hier ook niet gingen eten, stond hij rustig op en liep onze richting op. Een zeer verbaasde ober, die toch niet zo nors was dan hij eruit zag, achterlatend…… Na heel veel lachen en gekkepraat zijn we in de auto gestapt, naar Vaison gereden en daar een restaurant uitgezocht die er heel leuk uit zag (goeie entourage en erg proper), ………. en waarvan het eten niet te vreten was!!!!

Donderdag 7 september
De Dag van het Grote Afscheid. De afgelopen dagen was nl. duidelijk geworden dat de vader van Jolanda en Helma op vrijdag een belangrijk onderzoek zou krijgen in het ziekenhuis en ook te horen zou krijgen wat de artsen van plan waren te doen.

Iets waar je als dochter en schoonzoon natuurlijk bij wilt zijn. Er was dan ook besloten dat Helma, Herman en Fred op donderdag terug zouden gaan. Jan en Jos zouden nog een dag blijven om één afsluitende rit te maken.

Om 08:30 uur vertrok het gezelschap om ’s avonds rond 20:45 uur in Noordwijk aan te komen (knap gereden Fred!).

Nadat de anderen weg waren hebben Jan en Jos eerst een tijdje op tafel gedanst, waarna de rit voor vandaag werd uitgestippeld. En niet om het één of het ander en niet om Herman en Fred een hak te zetten, maar de rit die we uitgezocht hadden bleek de mooiste rit van de hele week te worden!

We zijn ten noord-noord-westen van de Ventoux gebleven (volgens Jan tenminste, maar die kan het weten, want die heeft jaren in de machinekamer van Containerschepen gestaan en alle grote zeeën bevaren).

De route ging langs Crestet, Suzette (afdaling op mountainbike pad, spectaculair en mooi!), Malaucene, Veaux, St. Leger-du-Ventoux, Brantes, Eygaliers, Buis-les-Baronnies, Propiac, Merindol-les-Oliviers, Faucon, St. Marcellin-les-Vaison, Vaison-la-Romaine. Ongeveer 110 magnifieke kilometers.

Tijdens deze rit zijn we tot de ontdekking gekomen dat er nog veel meer mooie ritten te doen zijn. Iedereen trekt maar naar de Ventoux, maar het is juist de kunst om er vandaan te fietsen.

De omgeving die je dan te zien krijgt en de rust die je dan ervaart zijn onbeschrijflijk. Heel weinig auto’s, motors of fietsers. Want iedereen rijdt de Ventoux op! Jan en ik waren het er dan ook beiden over eens; hier moeten we nog minstens één keer naar terugkeren. Deze omgeving verveelt gewoon nooit!

Toen we terugkwamen in het huis was het toch wel erg stil, zo zonder Helma, Herman en Fred. We hebben ons verdriet maar snel weggedronken met veel bier. ’s Avonds zijn we uitgebreid gaan eten in Vaison-la-Romaine. We vonden een goed restaurant waar we de hele avond gezeten hebben en diepgaande gesprekken hebben gevoerd. We gingen er lopend naartoe. Al binnendoor lopend kwamen we plekjes in de stad tegen die we nog niet eerder hadden gezien en het bekijken meer dan waard waren.

Ook hierbij hadden wij het gevoel om toch nog eens terug te willen komen.

Vrijdag 8 september
De terugreis, dus hier is niet veel over te vertellen. ’s Morgens om 05:00 uur vertrokken en ’s middags om 17:00 uur thuis.

Afsluitend
Ondanks het zware gemoed vanwege de vader van Jolanda en Helma was het toch een heerlijke, prachtige, formidabele - en meer van dit soort superlatieven - week. Het ontbijt, de middagsessies in de tuin en zwembad en de avondsessies op de patio waren fantastisch en heerlijk en alles perfect verzorgd door Helma.

Hoewel Fred helaas niet kon fietsen, was hij er iedere dag wel bij met zijn auto, reservespullen, eten, drinken, camera, zijn opgewektheid, hulpvaardigheid en aanmoedigingen. We zijn Fred dan ook veel dank verschuldigd. Maar volgend jaar liever toch maar fietsen jongen!

Verder was het prachtig weer, we hadden een schitterend huis met een fantastisch zwembad, een prachtige omgeving en ongelooflijk mooie fietstochten. Absoluut de moeite waard om nog eens naar terug te keren. En dan natuurlijk het liefst zonder zorgen, ofwel:

Sans Soucy !

Au Revoir,

Monsieur Jos Compiér