Een Spinner

Na de oproep op de site gelezen te hebben van het spinning-aanbod heb ik nog wel even getwijfeld om te komen, maar na een paar zondagen met prutweer kreeg ik toch wel de kriebels om weer een op de fiets te gaan zitten. Daarom toch maar contact gezocht met de iniatiefnemer voor een proefles. Nu, dat heb ik geweten! Op de betreffende avond in clubtenue op de spinningfiets en na uitleg hoe de fiets afgesteld moet worden begon de les. Lekker rustig infietsen. Dat ging nog wel, maar toen werd het beetje zwaarder, oftewel: de rem erop en staan-zitten, staan-zitten en nog een beetje zwaarder en weer staan-zitten en dat alles op een 'gezellig muziekje'. Nu de muziek hoorde ik na een half uurtje niet meer; ik zag alleen maar zwarte ballen voor m'n ogen en de instructeur maar roepen: "Beetje zwaarder!" Hij kon me wat, ik ga niet meer staan-zitten, ik blijf lekker zitten. En dat heb ik de rest van de les ook gedaan. Nog wel meegedaan met de versnellingen en het intervallen, maar ik was blij dat de les over was. Ik was echt bijna dood gegaan. Eerste gedachte toen ik van de fiets rolde: dit was de eerste en ook de laatste keer! Dit kan niet leuk zijn, maar bij een cappootje kwamen de verhalen van anderen los en die hadden hetzelfde meegemaakt.

O, dacht ik, ik heb het waarschijnlijk verkeerd aangepakt zo’n eerste keer. Je mag het op je eigen manier zwaar maken en niet alles doen wat de instructeur zegt. Dus na enig nadenken - zal ik wel, zal ik niet - heb ik toch maar een tienrittenkaart gekocht en inmiddels alweer een keer geweest, de krachten beter verdeeld, en ik moet toegeven: het is wel leuk om te doen. Een heel leuk alternatief in de winter om je conditie op peil te houden.

Groeten,

Willem van der Hoeven.